Moeder was al langzaam aan het vertrekken, haar geest was al “op reis”. Levend tussen verleden en het ontbrekende nu, maar ook genietend van een aai over haar wang. Rimpelig, met ondeugende oogjes. Ze stierf op 92 jarige leeftijd. Haar enige zoon Jaap, bij wie ze in de buurt woonde, wilde haar graag bij hem thuis opbaren. De garage werd omgetoverd tot een verstilde ruimte. Met mooie doeken en lichtjes veranderde de ruimte in een waardige plaats. Dat was de wereld van zijn moeder. Samen met Jaap, zijn vrouw en hun twee zonen besprak ik het afscheid en de uitvaart. Het moest in de stijl van moeder: eenvoudig, maar ook feestelijk. Ze zou begraven worden op de plaatselijke begraafplaats, drie kilometer verder op. Zijn moeder was een geliefd figuur, tien jaar geleden verhuisde ze naar het noorden van het land. Ze wilde graag dichtbij haar kinderen zijn. Ondanks haar leeftijd wist ze nog een kring mensen om zich heen te verzamelen. Familie en bekenden werden uitgenodigd, op een vastgesteld deel van de middag was er gelegenheid om te condoleren.
Met koffie en thee, de vele verhalen en de fotoboeken werden genodigden meegenomen in het leven en de wereld van moeder. Op de dag van de uitvaart was er een samenzijn aan huis. De tuin bood ruimte met wat zitjes en een bankje of aan tafel achter het huis. Ieder vond zijn of haar plek, met koffie en broodjes en opnieuw werden er vele herinneringen opgehaald. Om 12 uur hebben we moeder in haar kist naast de appelboom geplaatst.
Alle genodigden stonden in een kring om haar heen en Jaap vertelde het levensverhaal van zijn moeder. Zijn moeder die zoveel voor hem had betekend. Het deed hem goed om hier, in de tuin met een milde zomerzon, te vertellen over zijn moeder. Na afloop van het levensverhaal en een klein gitaarconcert van kleinzoon Eric, hebben we haar in een kleine stoet naar de begraafplaats gebracht. Daar werd ze in stilte en bestrooid met rode roosjes begraven.